Jeugd van tegenwoordig.. Je snapt het niet meer, althans ik niet. Misschien is het wel normaal en ben ik wereldvreemd. Dan nog. Zo praat je niet over mensen, bahVanmorgen in de bus 2 meiden van een jaar of 16 (tja t zal de leeftijd zijn he). De een vertelde de ander even hoe de dag ervoor was geweest. Er waren gevechten tussen de meiden, doodsbedreigingen, doodswensen over andere mensen en weet ik het allemaal wel niet. De ander zei; he balen dat ik niet op school was! Dat is nou altijd zo als er wat leuks gebeurd. Daarnaast; hoe vaak het woord f#cking en diverse geslachtsdelen wel niet genoemd is.. 
Waar blijft de tijd van onschuldigheid, lang kind kunnen zijn en je naaste liefhebben? Waar blijft de tijd van fatsoenlijk opvoeden en je kinderen laten merken dat je ze lief hebt zodat ze niet op de een of andere manier negatieve aandacht hoeven te vragen van waar dan ook. 
Ik kan het fout hebben hoor, maar waar ligt het anders? Komt er verandering in? Kunnen mijn kinderen ook nog veilig over straat tegen de tijd dat ze daar de leeftijd voor hebben? Of worden daar ook doodsbedreigingen naar geuit.. ?

Alleen op een kamertje met de laptop. De rust van het boerenleven wordt me vertrouwd. De laatste klanken van bovenstaand nummer komt uit de laptop. De woorden raken me van binnen. Zachtjes fluister ik met de Vader, dank Hem voor alle zegeningen die als ik er over nadenk niet te tellen zijn. Biddend voor de mensen die me lief zijn en ook die me niet zo lief zijn, maakt dat de liefde van binnen groeit. Wetend dat God aan het werk is.
Geliefd,
Geaccepteerd,
Gewenst,
Gekoesterd.
Vrijgekocht! Verwonderd over het feit dat God over mij nagedacht heeft. Hij bedacht ik zo moest zijn zoals ik ben, Hij kijkt naar me met een liefde die niet te bevatten is. Wetende dat de dag komt dat alles perfect zal zijn. Hij weet hoe ik volmaakt hoor te zijn. Ik kan alleen maar verlangen naar die dag en bedenken hoe het zal zijn zonder verdriet, pijn, teleurstelling en frustratie.
Ik wacht op die dag en leef hier in de wetenschap dat ik geliefd ben meer dan ik ooit durf te beseffen. Wetend dat ik mag leven in de volle vrijheid door die daad van liefde, het kruis!

Daarom vandaag: Gewoon gelukkig, heel erg gelukkig

"ik ontsnapte uit Auschwitz"
Een aangrijpend boek. Ik word er misselijk van en als ik er echt helemaal in zit huilt mijn hart diep van binnen.
Ik word boos van de gedachte dat er mensen zijn die de dodenherdenking op 4 mei af willen schaffen. Wat ben je dan onmenselijk en onnadenkend.

Het boek is geschreven door een man die toendertijd tussen de 17-20 jaar was. Opgepakt en afgevoerd naar Auschwitz, niet wetende wat er zou gaan komen. Hij verteld met sarcasme doorschemerend over de SS'ers en de andere haatdragende mensen. Hij verteld over de duizenden lijken die hij elke dag voorbij ziet komen. Hij verteld over het geweld en het doden voor de lol omdat de 'oppassers' zich vervelen. Hij verteld over het schelden op de gevangenen (de Joodse mensen) omdat ze volgens de Duitsers slechte mensen zijn die nergens toe doen. Hij verteld over de kinderbotjes brandende in de geulen, nasmeulend. Hij verteld over de uitgemergelde nummers, welke ooit mensen waren die er toe deden. Mensen met een naam, waardegevoel. Mensen met een goed leven.

Ik kan redelijk begrijpen dat deze Rudi verteld over het feit dat sommige dingen hem niks meer doen. Het wordt normaal, een overlevings tactiek denk ik. Ik heb respect voor deze man, Rudi, die als een van de 5 mensen uit Auschwitz ontsnapt is en nog tot 2006 heeft geleefd. Ik heb bewondering voor hem, dat hij dit boek kon schrijven zodat ik nu tot in de details mag weten wat daar echt gebeurd is.

Ik lees het boek met afschuw en in mijn hoofd bedenk ik dat ik het wil weten. Ik wil echt weten wat er gebeurd is in deze afschuwelijke periode. Over niet al te lange tijd hoop ik dit kamp te bekijken. Het kamp wat is gaan leven door dit aangrijpende boek.

Een boek wat meer mensen zouden moeten lezen. Een boek waarvan je hoop dat het nooit is gebeurd.. Een boek dat meer dan getuige is van de haat die mensen in zich kunnen hebben.

Laten we nooit maar dan ook nooit de dodenherdenking afschaffen. Laten we ervoor zorgen dat het meer gaat leven, ook straks als alle overlevenden van deze oorlog niet meer in leven zullen zijn.

Een hart dat stil staat..
Inmens verdriet, gemis, pijn..
Dat heb ik de afgelopen dagen gezien.
Wat zijn wij kleine mensen dan nietig. We kunnen niks, behalve elkaar troosten. Er zijn voor de ander.
Het leven staat op de kop.
Willen dat de wereld stil staat omdat het verdriet van die ander zoveel met je doet.
Het waarom zal nooit begrepen worden.
Troost is er, van de Almachtige.
'dan zweef ik op de wind, gedragen door Uw Geest, en de kracht van Uw liefde'
Ik dank God, dat Hij overal is. Ook daar waar het verdriet niet te overzien lijkt.
Hij geeft leven, en neemt tot zich.
En Hij zal dragen degene die troost zoeken.
Prijs Hem!

Dit was het dan.. Nog een paar weken, maanden zal ik maar zeggen, en dan ben ik hier weg. In vier jaar tijd een prachtig leven opgebouwd, nieuwe vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. Gehuild, gelachen, de hele stad afgefietst, alle straatjes weten te vinden. Bevrijdingsfestival in mn voortuin. En dan ineens staat mijn leven op zn kop. Na een half jaar werken heb ik besloten een nieuwe studie te gaan volgen in een andere plaats. Een nieuw begin, de hele stad opnieuw leren kennen.. Niewe mensen, af en toe heimwee naar het vertrouwde. Maar ook ontzettend uitdagend! En kijk eens wat een voordelen. Weer ov, stufi, veel vakanties, familie dichtbij. Maar ook weer veel stress voor tentamens, zeiken op de nadelen van onderwijs, slechte docenten, slechte schooltijden.

Ach, zo heeft elke tijd in je leven voor en nadelen. De kunst is om alles er uit te halen wat er in zit, zodat je later als je groot bent nog eens kunt denken aan die fantastische studententijd. Je kinderen de oren van het hoofd praat over jou tijd als student.. En je kleinkinderen al helemaal!

Ik heb er zin in, maar pink ook een traantje weg. Afscheid nemen blijft lastig.

Zaterdag voor de tweede keer mee geweest om te melken. Dit keer stonden de koeien buiten op het veld en kreeg ik de uitdaging om ze naar binnen te sturen. ‘doe jij die kant, dan doe ik de andere kant’ Werd me doodleuk gezegd. Ik als groentje, geen idee hoe ik dat veurmekoar moet krijgen. Die beesten zijn best groot en die wil je ook niet op je tenen hebben staan. Nou heb ik wel veiligheidslaarzen aan maar dat zegt volgens mij nog niet alles ghehe. Met goede bedoelingen roepen ik de koeien dat ze naar binnen moeten. Ze staren me herkauwend aan en een paar lopen zelfs naar me toe. Wat zal zo’n koe op dat moment toch denken? Ik kijk eens goed naar mijn oppermasterboerenleraar en doe nog eens een poging. Het lukt me toch aardig. En dan nog door die koeien reeks heen omdat je anders niet in de melkstal komt. Met mijn oog gericht op het blauwe overall voor mij loop ik angstig tussen de dames door. Ik mag de koeien ook halen de melkstal in. Na een aantal hele nuttige aanwijzingen snap ik al veel beter waarom de ene wel wil en de andere niet. Je moet ze gewoon niet bang maken! Sjonge ik dacht dat ik de angsthaas was. T melken gaat al beter als de vorige keer. Toch ondersteun ik mijn boer toch liever in de kleine dingen en laat ik het grote werk aan hem over. Je kunt het je misschien niet voorstellen maar wat is dat toch prachtig. Samen met de liefste van de wereld tussen de koeien staan, strontspetters in je haar.. Dicht bij de natuur

Daar waar 4 mei in het teken stond van dodenherdenking en een hele serieuze aangelegenheid was. -alle oorlogsfilms sprongen door mijn hoofd, net als de verhalen van oma en de oma’s van andere mensen- Daar waar dodenherdenking een extra herdenking werd omdat sommige mensen niet zo goed hun mond kunnen houden.. -Alsof de koningin niet genoeg aan haar hoofd heeft. -

Daar is bevrijdingsdag, nationale zuipdag geworden. Pubers staan in rijen te dringen voor de kassa om hun fles bacardi te kopen en deze vervolgens op de parkeerplaatst voor de supermarkt op te drinken. Allemaal een ander kleurtje, wat dat is natuurlijk hardstikke stoer. Om 12 uur ‘s middags beginnen en om 12 uur ‘s nachts weer ophouden. Maar natuurlijk halverwege de avond wel over op bier, want dan is de supermarkt dicht en moet je je geld wel besteden aan die uberdure munten van 2,20 per stuk. Niet te vergeten dat het toiletbezoek 1 munt kost en door alle zuiperijen moet je minstens 10 keer.

Ik heb weinig genoten van bevrijdingsdag. Ik erger me aan al die dronken pubers, die ook nog denken dat ze een grote mond kunnen hebben en het een-recht hebben om helemaal vooraan te staan om voor de artiesten staan te kwijlen. Je wordt aan de kant geduwd en krijgt nog eens een elleboog bijna tegen je hoofd aan ook. Hier en daar een bekvechterij en af en toe ook nog wat lichamelijke vechterijen. De wietgeur komt je tegemoet. Ik altijd beweren dat ik nooit zal blowen. Nou moet ik verplicht wel meeblowen, ik heb niet eens de keus! Als ik tenminste wil blijven ademen…

En dan de volgende dag. Bijna je band lek fietsen door alle glas wat overal op straat verspreid ligt omdat iedereen zo associaal is om alles op straat te gooien. ‘Ach de gemeente heeft toch niks te doen’. Enne de mensen die een taakstraf aan ‘het nationale zuipfestijn’ overhouden hebben gelijk een mooi baantje. De buurt is verandert in een grote afvalbak, alle vers gemaaide tuinen liggen vol bierblikjes en etensresten.

Ik heb nu al zin in volgend jaar…

Tja.. wat moet je er van zeggen

http://www.rtvoost.nl/nieuws/default.aspx?nid=106846

http://www.styrinth.nl/film/:einde-brullende-vos

Er lopen heel wat mensen voor mijn raam langs, zeer interessant om ze te bestuderen. Er zijn zoveel verschillende mensen in alle soorten en maten. Groepen mensen, mnensen die hun hondje uitlaten, bejaarden die eigenlijk niet meer alleen over straat kunnen lopen. Mensen die naar binnen kijken, mensen in hun eigen droomwereld. En kindertjes. Meisjes in prinsessejurkjes, ze mochten waarschijnlijk verkleed naar school. Kindertjes die meestal nog niks af weten van de grote mensen wereld. Ze leven in gemak en hoeven nog nergens verantwoordelijkheid voor te nemen. Tenminste, als ze het getroffen hebben met hun ouders.. Want je hebt ook ouders waarvan je je afvraagt waarom ze kinderen hebben.. Maar ik denk dat dat ik dat niet verder hoef uit te leggen.

Kindertjes die zich verwonderen om de vlinders die door de lucht vliegen met de mooiste kleuren, kinderen die bij alles waarom vragen. Kinderen die nog lekker simpel denken en de hele dag willen spelen. Kinderen die blij worden van de kleinste dingen en kinderen die boos worden om de kleinste dingen. Waarna ze het vervolgens wel weer heel snel goed hebben gemaakt. Kindertjes die niet snappen dat je die lekkere rode besjes van de struik niet mag eten terwijl je de besjes uit de andere struiken wel mag eten. Kinderen waarvoor de mooiste gekleurde kleren in de winkels hangen. Ze kunnen de hele wereld aan omdat ze nog niet weten hoe de grote boze wereld in elkaar zit. Kinderen die zich nog niet druk maken over hun uiterlijk..

Prachtig Van die mini mensjes kunnen we nog veel leren

Volgende week begint het gestructureerde leven weer. Deze week kon ik nog een beetje aanrommelen, belangrijke dingen op een rijtje zetten en vooral vrienden zien. Heerlijkheid. En het mooiste kwam vandaag. Om half 10 werd ik uit mijn bed gebeld door mams, dat ze er over drie kwartier aan zouden komen. Ik mijn bed uit, douchen en de troep in mijn kamer opruimen.

Daar kwamen ze, de koffie geur kwam hen al tegemoet in de deuropening. Mijn roze fiets kwam al bijna naar me toegewaaid en het terras werd volgegooit met stukken hout.  Zeven uur later staat er een hoogslaper met bureau eronder in mijn kamer. Special hand made by daddy. Niks geen krakkemikkig IKEA bed! Een stevig, houten, zelfgetimmerd bed. Precies naar mijn wensen. U vraagt, papa boort.

Prachtig! En ik heb toch een hoop extra ruimte in mijn kamer! Naja, niet denken aan enorme vierkante meters ruimte, maar voor de formaat van mijn kamer is het best veel.

Ik zeg: ik ben klaar voor komend schooljaar.