Zaterdag voor de tweede keer mee geweest om te melken. Dit keer stonden de koeien buiten op het veld en kreeg ik de uitdaging om ze naar binnen te sturen. ‘doe jij die kant, dan doe ik de andere kant’ Werd me doodleuk gezegd. Ik als groentje, geen idee hoe ik dat veurmekoar moet krijgen. Die beesten zijn best groot en die wil je ook niet op je tenen hebben staan. Nou heb ik wel veiligheidslaarzen aan maar dat zegt volgens mij nog niet alles ghehe. Met goede bedoelingen roepen ik de koeien dat ze naar binnen moeten. Ze staren me herkauwend aan en een paar lopen zelfs naar me toe. Wat zal zo’n koe op dat moment toch denken? Ik kijk eens goed naar mijn oppermasterboerenleraar en doe nog eens een poging. Het lukt me toch aardig. En dan nog door die koeien reeks heen omdat je anders niet in de melkstal komt. Met mijn oog gericht op het blauwe overall voor mij loop ik angstig tussen de dames door. Ik mag de koeien ook halen de melkstal in. Na een aantal hele nuttige aanwijzingen snap ik al veel beter waarom de ene wel wil en de andere niet. Je moet ze gewoon niet bang maken! Sjonge ik dacht dat ik de angsthaas was. T melken gaat al beter als de vorige keer. Toch ondersteun ik mijn boer toch liever in de kleine dingen en laat ik het grote werk aan hem over. Je kunt het je misschien niet voorstellen maar wat is dat toch prachtig. Samen met de liefste van de wereld tussen de koeien staan, strontspetters in je haar.. Dicht bij de natuur