Een hart dat stil staat..
Inmens verdriet, gemis, pijn..
Dat heb ik de afgelopen dagen gezien.
Wat zijn wij kleine mensen dan nietig. We kunnen niks, behalve elkaar troosten. Er zijn voor de ander.
Het leven staat op de kop.
Willen dat de wereld stil staat omdat het verdriet van die ander zoveel met je doet.
Het waarom zal nooit begrepen worden.
Troost is er, van de Almachtige.
'dan zweef ik op de wind, gedragen door Uw Geest, en de kracht van Uw liefde'
Ik dank God, dat Hij overal is. Ook daar waar het verdriet niet te overzien lijkt.
Hij geeft leven, en neemt tot zich.
En Hij zal dragen degene die troost zoeken.
Prijs Hem!